Een historisch gala ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van Nativitas in Flagey

Op dinsdag 2 december 2025 vond in de iconische Studio 4 van Flagey een gedenkwaardige avond plaats ter ere van het 50-jarig bestaan van Nativitas, met in de hoofdrol Monica (94 jaar!), oprichtster en voorzitster van de vereniging. Vijftig jaar solidariteit, gastvrijheid en steun aan de meest behoeftigen in Brussel... een missie die mogelijk werd gemaakt door de geweldige inzet van honderden vrijwilligers die zich sinds 1975 hebben ingezet voor de vele diensten van de vereniging.

Maar liefst 650 genodigden waren aanwezig om dit onvergetelijke moment te delen, opgeluisterd door een uitzonderlijk muzikaal programma. De avond werd opgeluisterd door het Koninklijk Kamerorkest van Wallonië, begeleid door pianist Valère Burnon, derde laureaat en winnaar van de Publieksprijs van de Koningin Elisabethwedstrijd 2025, die twee meesterwerken van Mozart ten gehore bracht: het Pianoconcert en de Symfonie nr. 40 in g mineur, K.550.

Een avond met degenen die Nativitas zo gul steunen

Deze gala-avond was speciaal bedoeld om vrienden, sympathisanten en donateurs van Nativitas bijeen te brengen. Velen steunen de vereniging al geruime tijd, sommigen zelfs al jarenlang trouw. Deze avond was een manier om hen te bedanken, evenals alle mensen die zich bij dit avontuur aansluiten dankzij de uitstraling van de impact van Nativitas… en Monica, die met haar unieke charisma de harten blijft raken.

Dit evenement kon plaatsvinden dankzij een aantal gulle sponsors die ertoe hebben bijgedragen dat deze avond een groot succes werd. Met dank aan hen.

Eenvoud en emotie

De avond werd ingeleid met een kort woordje van de bestuurders van de vzw, die een kort overzicht gaven van de huidige stand van zaken binnen de vereniging, waarna Monica het woord nam, zoals altijd met haar kenmerkende eenvoud en diepgang. Ze deelde enkele fragmenten uit haar leven die de geest van Nativitas belichten, die ze al sinds jaar en dag met zorg uitdraagt.

En toen brak er een magisch moment aan: ze ging achter de piano zitten om haar allernieuwste compositie te spelen. Een zacht en meeslepend deuntje, dat ze, zoals ze zelf zegt, midden in de nacht als een “cadeautje” had gekregen. Het orkest begeleidde haar en iedereen luisterde geboeid naar haar noten. Een eenvoudig maar ontroerend moment, waarna het podium werd overgelaten aan het grandioze optreden van pianist Valère Burnon en het Koninklijk Kamerorkest van Wallonië.

Sterren zien waar anderen gaten zien

Om terug te komen op de toespraak van Monica: vanaf de eerste woorden was de toon gezet: een vrije, bezielde en intieme toespraak, zoals alleen zij die kan brengen.

Monica haalt vervolgens de mijlpalen aan die haar levenspad hebben gemarkeerd: een eerste communie op eerste kerstdag, een beslissende ontmoeting met haar echtgenoot Emmanuel, en nog zoveel andere persoonlijke momenten op deze weg naar de oprichting van Nativitas.

En dan is er die anekdote, die tegelijkertijd luchtig en diep symbolisch is. Toen ze een jurk tevoorschijn haalde die ze op haar 18e had gedragen (noot van de redactie: gedragen tijdens het feest), reageerde haar dochter verbaasd: “Dat ga je toch niet aantrekken… hij zit vol mottengaatjes!”. En Monica antwoordt, met haar speelse en poëtische kant: “Ik zie daar geen gaten... ik zie sterren.” 

Daar zit het hem in. Een manier om de werkelijkheid op een andere manier te beleven. Om een defaitistische interpretatie van situaties te weigeren. Om bewust te kiezen voor een blik die de betekenis van het Goede, het Ware en het Schone onthult, de waardigheid waar die afwezig lijkt. Deze houding is niet naïef. Ze is diep geëngageerd, geworteld in haar leven dat gevoed wordt door de dagelijkse mis, zoals ze graag benadrukt. Want achter dit beeld schuilt een sterke overtuiging: dat elke persoon, elk verhaal, elke kwetsbaarheid een plek van licht kan worden, van ontmoeting van hart tot hart.

Monica gaat verder met het delen van wat haar dagelijks in beweging brengt: een ongeschonden passie voor het leven, een vermogen om zich te verwonderen over de eenvoudige dingen; een zingende vogel, een onverwachte ontmoeting en vooral een openheid voor wat er gebeurt.

Ze spreekt niet over strategie. Ze spreekt over elan. En in dat elan dringt zich een duidelijk leidraad op: “Bloei waar je gezaaid bent”. Een eenvoudig maar veeleisend (familiaal) motto. Het nodigt iedereen uit om zijn plaats in te nemen, hier en nu, zonder te wachten op ideale omstandigheden. Om datgene wat gegeven is tot bloei te brengen, in het hart van de concrete realiteit. Dat is precies wat Nativitas sinds haar ontstaan belichaamt.

Want, zoals ze krachtig benadrukt, Nativitas wil een grote familie zijn. Een gemeenschap van gezichten, levenslopen, kwetsbaarheden en verwachtingen, die elkaar ontmoeten en samen weer opstaan. In een tijd waarin sociale banden verzwakken en het gezin vaak onder druk staat, lijkt deze stichtende intuïtie actueler dan ooit: plekken opnieuw creëren waar men elkaar herkent, waar men elkaar ondersteunt, waar men samen groeit.

Met dit getuigenis brengt Monica niet alleen een visie over. Ze zet een koers uit. Een koers van realisme en hoop, van veeleisendheid en zachtheid, waar elk “gat”, voor wie goed kijkt, een ster kan worden.

Wanneer muziek de harten verheft

De avond werd gekenmerkt door een muzikaal optreden van zeldzame intensiteit, dat de 50-jarige jubileumviering van Nativitas alle eer aandeed. Onder de bezielende leiding van Vahan Mardirossian, muzikaal directeur van het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, bezorgden de musici het publiek een moment van grote schoonheid, trouw aan de overtuiging die Monica Nève zo na aan het hart lag: muziek verheft, troost en brengt mensen samen.

Het orkest, erfgenaam van een lange traditie van uitmuntendheid en bevoorrechte partner van de grote Belgische muziekinstellingen, gaf het Mozartprogramma van de avond alle diepgang. Naast het orkest verlichtte de Belgische pianist Valère Burnon, derde laureaat van het Koningin Elisabethwedstrijd en winnaar van de Publieksprijs, het concert met zijn talent, zijn gevoeligheid en de volwassenheid van zijn spel. Mozarts Pianoconcert nr. 27, doordrongen van bezinning en innerlijk licht, en vervolgens de Symfonie nr. 40 in g mineur, met haar dramatische intensiteit en ontroerende energie, bezorgden de gasten een moment van stilte.

Deze ontmoeting tussen artistieke uitmuntendheid, de vrijgevigheid van de vertolkers en de diep menselijke missie van Nativitas zal de geschiedenis ingaan als een van de grote hoogtepunten van deze gala-avond.

Een gezellige en hartelijke afsluiting van de avond

Na het concert kwamen de gasten bijeen voor een cocktail met hapjes in een bijzonder gezellige sfeer. De gesprekken duurden lang, herinneringen kwamen weer boven en het weerzien gaf dit moment een heel bijzondere sfeer. De stemming was uitgelaten, gedragen door de vreugde om Nativitas te steunen en samen deze mooie avond te beleven.

Naast het plezier van het weerzien kon iedereen ook de weg afleggen die de afgelopen 50 jaar is afgelegd: zoveel aanwezigheid, trouw, discrete gebaren en vrijgevigheid die ervoor hebben gezorgd dat Nativitas, in het hart van de Marollen, een plek van opvang, waardigheid en hoop is gebleven. Deze avond was dus niet alleen een verjaardag; het was ook een hernieuwde impuls voor de toekomst. Een aanmoediging om de missie voort te zetten, deze keten van vriendschap verder uit te breiden en dag na dag deze geest van schoonheid, waarheid en eenvoud, die zoveel goeds doet, levend te houden.

Een jaar vol gebeurtenissen

Dit gala vormde de bekroning van een bijzonder rijk jaar ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de vzw. Gedurende dit jubileumjaar heeft Nativitas er veel waarde aan gehecht om deze verjaardag niet alleen met grote evenementen te vieren, maar ook met eenvoudige, concrete gebaren die nauw aansluiten bij haar missie.

Zo werd er een speciale avond georganiseerd om de vrijwilligers te bedanken, wier dagelijkse inzet een van de drijvende krachten achter de vereniging vormt. Ook werden er in de loop van het jaar verschillende feestelijke maaltijden aangeboden aan de gebruikers, zodat iedereen aan deze viering kon deelnemen en zich volledig betrokken kon voelen bij de geschiedenis van Nativitas.

Enkele weken voor het gala had Valère Burnon Nativitas al een moment van grote intensiteit bezorgd in La Bicoque. Op 14 november kwam hij, vergezeld door Jean-Frédéric Molard, eerste violist van het Koninklijk Kamerorkest van Wallonië, onze begunstigden tegemoet voor een intiem en diep ontroerend concert. Dit moment, verslagen door CathoBel, had op indringende wijze in herinnering gebracht hoezeer muziek mensen kan samenbrengen, harten kan raken en hoop kan geven. Voordat hij Mozart liet klinken in Studio 4 van Flagey, had Valère Burnon zo al schoonheid binnengebracht in het hart van ons huis, bij degenen die elke dag de deur van Nativitas binnenstappen.

Deze momenten, die op het eerste gezicht bescheiden lijken, zijn in werkelijkheid essentieel. Ze zeggen iets over de ziel van Nativitas: onvoorwaardelijk verwelkomen, samenbrengen rond een tafel, voor mensen zorgen, de waardigheid van iedereen erkennen en een band creëren waar isolatie maar al te vaak terrein wint. Door deze ontmoetingen kwam de hele geest van Nativitas tot uiting: een trouwe, broederlijke en concrete aanwezigheid bij de meest kwetsbaren, al 50 jaar gedragen door dezelfde overtuiging; er is geen seizoen om lief te hebben.